To become an auti

Share

Naar mijn mening kan je geen autist worden; je hebt autisme of je hebt het niet. Echter vond ik het wel een mooi opstapje naar de korte uitleg van de subtitel van mijn weblog. Wanneer je (probeert) om het de hele uitleg niet al te letterlijk op te vatten, is de subtitel namelijk de vraag die ik mij iedere dag en meerdere malen per dag stel. Zowel bewust als onbewust.

Toen ik 13 jaar was, werd bij mij de diagnose gesteld. Mijn moeder heeft vervolgens een cursus gevolgd met als onderwerp het hoe op te voeden van een kind met autisme en ikzelf kreeg sociale vaardigheidstraining. Toen de diagnose werd gesteld, was het de vraag of ik regulier onderwijs zou kunnen blijven volgen, maar vooral of ik ooit zelfstandig zou kunnen wonen.

Die vraagtekens van toen zijn nu gelukkig verdwenen. Ik heb het regulier onderwijs kunnen doorlopen. Alhoewel er niet veel mensen kunnen zijn met een havo-diploma en een diploma op mbo niveau 3 niveau, maar alsnog; ik heb het gedaan! Ook woon ik, na wat begeleiding, nu zelfstandig en heb ik een parttime baan.

Veel mensen die ik heb leren kennen in de periode dat de sociale vaardigheidstraining al was afgerond en ik meer vrede begon te krijgen met mijn situatie, geven regelmatig aan dat ze er weinig tot niks van merken dat ik een vorm van autisme heb. Een heel mooi compliment, na al die jaren hard werken. Zo heb ik er bijvoorbeeld jaren over gedaan om tijdens een gesprek oogcontact te kunnen maken en houden. Nog steeds kan dit veel energie kosten, maar tien jaar geleden leek dit voor mij niet haalbaar.

Ondertussen weet ik over het algemeen wel hoe ik zou moeten reageren of welke reactie men gewend is in bepaalde situaties. Dit houdt niet in dat ik die altijd kan leveren, maar ook niet dat ik dit altijd wil. Meestal omdat, wanneer ik het wil, ik ook in het vervolg “juist” moet kunnen reageren en die druk kan wel eens te hoog komen te liggen. Positieve kant; het kan ook wel eens leuk zijn om te reageren zoals ik vanuit mijn autisme zou doen.

De moeilijkste combinatie blijft die van mijn autisme en het syndroom van Gorlin Goltz. Hier vind je meer informatie over onder het kopje “De Egel”. Ook heb ik een blog geschreven over de periode dat ik die diagnose kreeg. Klink hier voor dat verhaal.

Zeker toen beiden diagnoses gesteld werden op mijn 13de, hoefde niet iedere dag van minuut tot minuut te worden ingepland, maar kon ik er slecht tegen enorm snel veranderende situaties of tegen grotere veranderingen. Heel kort door de bocht duidelijk uitgelegd;

Autisme (voorspelbaarheid) + Gorlin Goltz (alles behalve dat) = zammazegge…vrij problematisch

Voeg daar de puberteit aan toe en je hebt de formule waar ik vanaf de 2de klas van de middelbare school mee te maken had. Langzaamaan leerde ik met de veranderingen omtrent Gorlin om te gaan, maar het bleef lastig.

Gelukkig heb ik enorm begripvolle ouders, een (misschien nog wel weer) begripvolle broer en, ondertussen, ook begripvolle vrienden. Onze vriendengroep noemen we ook wel “de Misfits” en ik moest er even aan wennen, maar wat heeft het mij geholpen! Het losse, het relaxte, het “komt wel goed” en al het spontane; heerlijk!..toen ik er eenmaal aan gewend was, haha! Ik zal niet direct allerlei voorbeelden door de jaren heen hier neer zetten, maar ik ben sowieso benieuwd naar die van jullie! 🙂

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

five × five =